Historia i misja

Instytut powstał 23 grudnia 1991 roku jako Instytut Nauk o Kulturze w ramach Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W grudniu 2012 został przemianowany na Instytut Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych UŚ, co odzwierciedla charakterystykę badań prowadzonych przez pracowników, koncentrujących się na problematyce kulturowej w perspektywie różnych dyscyplin: medioznawstwa, antropologii, komunikologii, estetyki, teatrologii, literaturoznawstwa i filmoznawstwa.

Od początku istnienia Instytut współpracuje z lokalnymi, krajowymi i zagranicznymi instytucjami naukowymi i kulturalnymi, organizuje interdyscyplinarne badania kulturowe, konferencje naukowe i sympozja, festiwale sztuki, uczestniczy w prestiżowych przedsięwzięciach wydawniczych, przyczynia się do promocji regionu w kraju i za granicą oraz partycypuje w pracach związanych z rozwijaniem edukacji kulturoznawczej.

Historia studiów kulturoznawczych w Uniwersytecie Śląskim sięga połowy lat siedemdziesiątych. Powołanie kierunku kulturoznawstwo wiązało się z podjęciem na szeroką skalę badań nad problematyką kulturową. Krąg zainteresowań badaczy tworzących kulturoznawstwo był podstawą odrębnej propozycji merytorycznej w stosunku do oferty innych kierunków humanistycznych. Przez lata śląskie kulturoznawstwo zyskało swą niepowtarzalną tożsamość, stając się rozpoznawalne jako łączące refleksję antropologiczną z pogłębionymi studiami nad mediami różnych generacji, zwłaszcza audiowizualnymi i cyfrowymi.

Pierwszym dyrektorem Instytutu Nauk o Kulturze był prof. dr hab. Eugeniusz Wilk, następnie funkcję tę pełnili prof. zw. dr hab. Tadeusz Miczkaprof. UŚ dr hab. Bogdan Zeler. Od 2012 roku dyrektorem ponownie jest prof. zw. dr hab. Tadeusz Miczka. Zmiana nazwy Instytutu oraz rozszerzenie oferty dydaktycznej o kierunek Kultury mediów wiąże się z obserwowanymi przemianami samej kultury, jak i studiów nad nią, spowodowanymi globalizacją i wpływem nowych mediów. Wynika także z nieustannego poszukiwania nowych, istotnych terenów badawczych przez pracowników Instytutu oraz ze świadomości wagi otwartego podejścia do badań nad współczesnością.